دلم را بی محابا آفریدند  

در این دنیای پر رنج و پر اندوه  

مرا شیدای شیدا آفریدند  

به یاد تو همیشه در دل شب  

دلی غمگین و تنها آفریدند  

در این دنیای بی‌رحم و پر از درد  

دلم را مثل دریا آفریدند  

ز پیچ و تاب این دنیای فانی 

گذر کردم که دریا آفریدند  

به جانم همره درد جدایی  

درونی پر ز غوغا آفریدند  

#دلتنگ_یار

مریم چلمقانی 

وسعت نگاه بی کرانت تمام آب‌های عالم را درنوردیده است…

#دلتنگ_یار

تپیدن‌های بی‌قرار

لبخندهای بی‌بهانه

لرزش‌های بی‌دلیل

نگاه‌هایی که به هیچ نمی‌رسد

اما همه چیز را معنا می‌کند

اشک‌هایی که راهشان را گم کرده‌اند

و لبخندهایی که بی‌خبر از غم

بر لب‌های خسته می‌نشینند

عشق

همان دل‌شوره‌ی عجیبی‌ست

که آرامش را در هر طوفانی می‌جوید

و در میان تاریکی

نور می‌آفریند

عشق بهانه زندگی ست

که تو باشی 

و من با بودن تو جان تازه بگیرم…

#دلتنگ_یار

ندارمت…

و این پایان 

تمام 

عاشقانه‌های من است…

#روزهای_فراق_مادرم

بزرگ بانوی میراث‌دار عشق و معرفت، در میانه‌‌ی میدان عاشورا

چونان کوهی استوار که طوفان‌های هولناک نتوانستند الف قامتش را دال کنند.

هر گامی که در آن وادی درد و خون برمی‌داشت، جلوه‌ای از عشقی بی‌پایان به خداوند و معرفتی ژرف به حقیقت و معنا بود.

چشم‌های پر از ایمانش، برادر را نظاره می‌کرد و قلبش با هر زخم حسین علیه‌السلام، آتش می‌گرفت، اما هیچ کلامی جز حمد و ستایش از لب‌هایش جاری نمی‌شد.

زینب…

و سلام و درود خدا و ملائکه بر زینب…

آن بانوی بزرگوار که در دل داغدیده ، خدایی را می‌دید که اراده‌اش را بر این زمین جاری کرده بود و چنان عاشقانه سر سپرده‌اش بود که حتی در اوج مصیبت نیز جبین بر سجده شکر سائید و با “ما رایت الا جمیلا” کاخ پوشالی دشمن را در هم کوبید.

در عاشورا، معرفت حضرت زینب به مقام انسان کامل، به مقام ایثار و عشق، به زیباترین شکل ممکن به نمایش درآمد. او بود که پس از شهادت عزیزانش، به سان آینه‌ای درخشان، نور ایمان و استقامت را به جهانیان بازتاب داد و با حماسه و خطبه‌هایش، پیام عاشورا را به گوش تاریخ رساند.

آری، زینب در اوج داغ و اندوه، تجلی‌گاه صبر و معرفت الهی بود؛ او که در دل شب، ستاره‌ای فروزان از ایمان در قلب کائنات افروخت و با عشق بی‌پایانش، روح انسانیت را تا ابد روشنایی بخشید.

مریم چلمقانی 

نگاهم را چو باران آفریدند

در این همراهی عشق و جدایی

درونم را چو طوفان آفریدند

لبم پر خنده و دل داغدیده

وجودم را پریشان آفریدند

به یاد تو همیشه در دل شب 

مرا غمگین و نالان آفریدند 

ز فال چشم جادوی تو مستم

مرا اینگونه حیران آفریدند

#دلتنگ_یار

مریم چلمقانی 

اتاقک وسط باغ که پنجره کوچکش دل مهربان باغبان با معرفت را به میهمانی بهشت خدا می‌برد. گویی نگاه خسته و معنادارش از لابلای برگ‌های پرپشت درخت‌های زردآلو، باغ زیبای بهشتی را به تماشا نشسته است و دست‌های گرمی که برایش از آن باغچه گل رز قرمز هدیه می‌آورد.
به عادت هر روزه‌اش منتظر نشسته تا معشوق زیبارویش با لبی خندان سفره رنگین و صمیمانه را بگشاید و روح و جسم باغبان را به نگاه لطیف و غذای لذیذ میهمان کند. چه زیباست این عادت که تکرارش، ملال‌آور نیست و حلاوتش صفابخش رنج انتظار است.
بادی ملایم از میان برگ‌های زردآلو می‌گذرد و بوی عطر گل‌های سرخ را در جان باغبان به نرمی می‌نشاند

دست به سفره رنگین ساده می‌برد تا با لقمه‌ای عشق را به جان خویش پرتو افشان کند که به‌ناگاه شادی دریایی نهفته در چشمانش، به غم عمیق شفق‌گونه بارانی می‌گراید؛ آنگاه که در کنار سفره کوچکش فقط یاد و خاطر او را می‌یابد…

#دلتنگ_یار

رفتنت را باورم نیست هنوز، 

چگونه رفتی، 

بی‌آنکه دستی تکان دهی، 

یا نگاهی که بدرقه کند 

آرامشِ همیشه‌ات را؟ 

این خانه، 

بدون صدای قدم‌هایت 

خالی‌تر از همیشه است…

دیوارها 

هر شب قصه‌ی تو را 

برایم زمزمه می‌کنند، 

و پنجره‌ها 

به جای تو، 

به آسمان چشمانم خیره می‌شوند… 

مادرم! 

بوی تو هنوز 

در چینِ روسری‌ات مانده، 

لبخندت 

در قاب عکس، 

و دستانت… 

آه! گرمای دستانت 

در تمام رویاهایم… 

چگونه باور کنم؟ 

که تو نیستی 

و این روزها، 

با هر طلوعی که می‌رسد 

بهانه‌ات را 

بیشتر می‌گیرم؟ 

رفتنت را باورم نیست هنوز، 

شاید، 

از آن سوی ابرها، 

دست‌هایت را دراز کرده‌ای 

تا بار دیگر 

آرامشم را به آغوشت برگردانی… 

#روزهای_فراق_مادرم